“விடுதிக்குச் சென்ற முதல்நாளே எங்களுக்கு சாரம் அணிந்துகொண்டு விடுதியின் அறைக்கு வருமாறு சொன்னார்கள். அதன்பிறகு இரண்டாம் வருட மாணவர்கள் வந்து, சாரத்தை கழற்றுமாறு எங்களுக்குச் சொன்னார்கள். எங்கள் எல்லோரினதும் சாரங்களைக் கழற்றி
வேறாக வைத்தார்கள். மாணவர்களாகிய நாங்கள் சத்தம் போடுவது கேட்காத வண்ணம் பெருஞ்சத்தத்துடன் பாட்டுப் போட்டிருந்தார்கள்.”
இது நாவல் ஒன்றின் ஒரு பகுதியன்று. இலங்கைப் பல்கலைக்கழகமொன்றினது மாணவனொருவனின் கதையின் ஆரம்பம். இம்முறை நாங்கள் யாரும் கதைக்காத சத்தியத்தை உங்கள்முன் சொல்லவிழைகிறோம். இது யாரும் சொல்லாத, சொல்ல வெட்கப்படுகின்ற, சொல்வதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கின்ற, சொல்வதற்கே பயப்படுகின்ற தலைப்பொன்று. “பல்கலைக்கழக பகிடிவதை”

பகிடிவதைக்கு உள்ளானார் எனக் கூறப்படுகின்ற பேராதனைப் பல்கலைக்கழக மாணவர் ஒருவர் சென்றவாரம் வைத்தியசாலை யில் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளார். வைத்தியசாலையில் அனுமதிக்கப்ப டுமளவிற்கு ஒருவர் பகிடிவதைக்கு உட்படுத்தப்படுவதையும் சிலர் சரிகாண்கின்றனர். மனிதாபிமானமற்ற பகிடிவதைக்கு ஆளாக்கப்படுவதைக் கருத்திற்கொண்டே சிலர் பல்கலைக்கழக உயர்கல்வியை வெறுக்கின்றனர் என்பதை நாங்கள் சொல்லித்தான் அறியவேண்டியதில்லை.


இலங்கைப் பல்கலைக்கழகமொன்றில் கல்வி கற்ற மாணவனொரு வரின் கதையே பகிடிவதை தொடர்பான கதையின் ஆரம்பம். அது கதையின் தொடக்கம் மட்டுமே. எல்லாப் பல்கலைக்கழகங்களிலும் எல்லா பீடங்களிலும் (பிரிவுகளிலும்) நிலைமை இதுவன்று. மொ ரட்டுவ உள்ளிட்ட சில பல்கலைக்கழகங்களில் கடும்போக்குடைய பகிடிவதை கிடையாது. 


பல்கலைக்கழகங்களின் எல்லா மாணவர்களும் பகிடிவதைக்கு உட்படுத்தப்படுவதில்லை. பகிடிவதைக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கின்ற பலர் பல்கலைக்கழகங்களில் உள்ளனர். பகிடிவதை வழங்பகும் தன்மை பல்கலைக்கழகங்களுக்கிடையே வேறுபடுகின்றது. பகிடிவதை பற்றி இங்கு பேசுவதற்குக் காரணம், மாணவர்கள் பல்கலைக்கழகங்களை வெறுத்து ஒதுக்குவதற்காகவன்று. மாறாக, பல்கலைக்கழகங்களில் பகிடிவதை இல்லாதொழிய வேண்டும் என்பதற்காகவே. இதுதான் தொடர்ந்த இக்கட்டுரையின் இறுதிப்பகுதி.

“எந்நாளும் இரவுகளில் எங்களை இவ்வாறு விடுதியின் குறித்த அறைக்கு அழைப்பார்கள். ஆரம்ப நாட்களில் நாங்கள் அறைக்கு சாரம் உடுத்துக்கொண்டே செல்ல வேண்டும். அங்கு அவர்கள் சாரத்தை அவிழ்க்கக் கூறுவார்கள். அதன்பிறகு அது மாற்றமடைந்தது. நாங்கள் சாரம் இல்லாதவர்களாகவே அறைக்கு வரவழைக்கப்பட்டோம். அதன்பிறகு எங்கள் குழுவினர் ஒருவருக்கொருவர் மர்ம உறுப்பை பரீட்சிக்க வேண்டும். இரண்டாம் வருட மாணவர்களும் பரீட்சிப்பார்கள். அதன் பின்னர் ஒவ்வொருவரையும் “ஒவ்வொரு” விடயங்களைச் செய்யுமாறு அதட்டுவார்கள். அவ்வாறு செய்யாதவிடத்து, அடித்து உதைப்பார்கள். அந்த அறையில் ஒரு மின்விசிறிகூட இல்லை. மாணவர்களின் வியர்வைத் துளிகளே நிலத்தில் நீராக ஓடும். 


அவ்வாறான துன்புறுத்தல்கள் முடியும்போது அதிகாலையாகும்.  அதன்பிறகு நாங்கள் பெண்கள் விடுதிகளின் அருகாமைக்குச் அதிகாலையிலேயே செல்ல வேண்டும். எங்கள் குழுவினர் விடுதியிலிருந்து வெளியே வந்ததன் பின்னர், நாங்கள் அவர்களை விரிவுரை மண்டபத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். 


தொடர்ந்து மூன்று மாதங்கள் எங்களை இவ்வாறு துன்புறுத்தினார்கள். அதன் பிறகு “ஹொஸ்ட”லில் எங்களை ஆடையில்லாமல் வாளிகளுக்கு அசுத்தமான நீர் அள்ளிவந்து குளிப்பாட்டினார்கள். அதற்கு பெயர் வேறு இருந்தது. “ஹொஸ்டல் பக்கட்” என்பது அதன் பெயர். அத்துடன் பகிடிவதை முடிந்துவிடும். அந்தப் பகிடிவதை முடிவுறுதவற்கு, இரண்டு வாரங்கள் வெள்ளைச் சட்டையும், கறுப்பு காற்சட்டையும் அணிந்து செல்ல வேண்டும். ஒரே உடுப்பையே தொடர்ந்து இருவாரங்களும் அணிந்து செல்ல வேண்டும். இரு வாரங்களும் ஆடைகளைக் கழுவக் கூடாது. இரண்டாவது வாரம் முடியும் போது துர்நாற்ற ஆடைகளுடன். அலங்கோலமாக மிருகங்கள் போலவே நாங்கள் செல்வோம்.


அதன் பிறகு, பல்கலைக்கழக ஆண் பிள்ளைகளையும், பெண் பிள்ளைகளையும் கூப்பிட்டார்கள். ஆண்பிள்ளைகளின் காற்சட்டைகளைக் கழற்றி, உள்ளாடையுடன் நீர்வாளிகளில் நீரை வீசிக் குளிப்பாட்டினார்கள். பிறகு உள்ளாடைகளின்றி காற்சட்டை அணிவித்தார்கள்.


அதற்கு அடுத்த நாள், இரண்டாம் வருட மாணவர்கள் எங்களுக்கு விருந்தளிப்பார்கள். “பாட்டி” என்ற பெயரில் அவர்கள் எங்களுக்குக் கொஞ்சம் சாப்பிடத்தருவார்கள். அதற்கு “சோஷல்” என்று பெயர். அதற்குப் பிறகு நாங்கள் அவர்களுக்கு விருந்தளிக்க வேண்டும். அதற்குப் பெயர் “டீடர்ன் பார்ட்டி” என்பது. புதிய மாணவர்களாகிய நாங்கள் பணம் சேர்த்து, நல்ல “போத்தல்கள்” வாங்கி, அவர்களுக்குக் குடிக்கவும், சாப்பிடவும் கொடுக்க வேண்டும். ”


இவ்வாறு குறித்ததொரு பல்கலைக்கழகத்தின் மாணவரொருவர் தனது அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொண்டார். அடுத்ததாக, மற்றொரு பல்கலைக்கழகத்தின் பகிடிவதை பற்றிச் சொல்லவிழைகிறோம்.  அதனை மாணவியொருவர் சொன்னார்.


“நாங்கள் உயர்தரம் சித்தியடைந்து பெரும் எதிர்பார்ப்புக்களுடனேயே “கெம்பஸ்” வந்தோம். ஆயினும், இங்கு வந்தபின்னர் எனக்கு “கெம்பஸ்” வேண்டாம் என்றாயிற்று. எங்கள் அமானுஷ்யமான பகிடிவதைகள் தந்தார்கள். நாங்கள் இரண்டாம் வருட மாணவர்களுக்கு தலைதாழ்த்திச் செல்ல வேண்டும். அவ்வாறு செய்யவில்லையாயின் கன்னத்தில் பளார் என்று அடிவிழும். அவ்வாறு செய்யவில்லையாயின், மண்ணில் அல்லது சிறுகற்கள் நிறைந்த இடத்தில் முழங்காலில் நிற்கவைப்பார்கள்.


அதன்பின்னர் ்“தஸகலா அபிசேகம்” என்றவொன்றைச் செய்வார்கள். அது ஓர் அறையில் செய்யப்படும். அங்கு சுவர்களில் பெண்களின் உருவங்களும் ஆண்களின் உருவங்களும் வரையப்பட்டிருக்கும். சிதைந்த மனநிலையில் உள்ள மேனிலை மாணவர்கள் சிலர்தான் இந்தக் கைங்காரியத்தைச் செய்வார்கள். பெண் பிள்ளைகளுக்கு ஆண் உருவப்படங்களுடன் “சிற்சில” விடயங்களைச் செய்துகாட்டுமாறு சொல்வார்கள். அதேபோல எங்களுக்கு  “அம்மண” வார்த்தைகளாலான பெயர்களைச் சூட்டுவார்கள்.


அதற்குப் பிறகு “பிங்குண்டன் ஆட்டம் ஆடச் செய்தல்” “டெண்ட் அடித்தல்” எனும் இன்னுமொரு “ரேக்” இருக்கிறது. அதாவது, பகிடிவதைக் காலத்தில் நாங்கள் இடுப்புப்பட்டி அணிவது தடை. சிரேஷ்ட மாணவர்களில் சிலர் அடிக்கடி எங்களைச் சோதனை செய்வார்கள். பிறகு எங்களை ஆண்பிள்ளைகள் இருக்கின்ற இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்வார்கள். பல்கலைக்கழகத்தில் நான் இருக்கும்போது, நான் சந்தித்த பெரும் அமானுஷ்யமான (மனிதாபிமானமற்ற) நடவடிக்கை அதுதான். அதனை பொதுவெளியில் சொல்ல முடியாது. எங்களோடு இருந்த சிலருக்கு  இச்செயலினால் பல்கலைக்கழகமே வேண்டாம் என்றாயிற்று.”


பல்கலைக்கழக பகிடிவதை எனும் சித்திரவதையின் தன்மையை அந்த மாணவியின் கதையிலிருந்து புரிந்துகொண்டிருப்பீர்கள்.


மேலே குறிப்பிட்டது போன்று, பல்கலைக்கழகத்தில் பெரும்பான்மையினர் பகிடிவதைக்கு எதிர்ப்பாகவே உள்ளனர். பகிடிவதையை செயற்படுத்துபவர்கள் ஒருசிலர் மட்டுமே. பிரச்சினை என்னவென்றால், பகிடிவதைக்குள்ளானவர்களில் சிலர், தாங்கள் அனுபவித்த பகிடிவதையை புதியவர்களிடம் கொடுப்பதுதான்.


பகிடிவதை பற்றி பல்கலைக்கழக மாணவர்களிடமும், பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து வெளியேறினோரிடமும் இதுபற்றி நாம் கேட்டபோது, அவர்கள் அனைவரும் பகிடிவதையைக் கண்டித்தே பேசினர். என்றாலும், பொதுவெளியில் வெளிப்படையாகச் சொல்லத் தயங்கினர்.


சங்க ரம்புக்வெல்ல கொழும்புப் பல்கலைக்கழகத்தில் மாணவனாக இருந்து, சென்ற வருடம் வெளியேறியவர். தனது பெயரை வெளிக்காட்டியே அவர், பகிடிவதை பற்றிக் கூற முன்வந்தார். அவர் பகிடிவதை பற்றிக் குறிப்பிடும்போது,


“நான் பல்கலைக் கழகத்தில் இணைந்தது 2011 ஆம் ஆண்டு. உயர்தரப் பரீட்சை எழுதி, அதில் சித்தியடைந்ததும் சத்தியமாக முதலில் நினைவுக்கு வருவது “ரெகிங்”. ரெகிங் பற்றி அந்த அளவுக்கு சமூகத்தில் தாக்கம் செலுத்தியிருந்தது. அதேபோன்ற சமூகத்தில் பெரும்பாலானோரும் விரும்பாத, ஏதோ ஒருவகையில் விரும்பப்படுகின்ற ஒன்றாகவே எனக்கு ஆரம்ப நாட்களில் தோன்றியது. 
பல்கலைக்கழகத்திற்கு வந்ததும், ரெகிங்கை இருவேறு விதமாகக் காணமுடிந்தது. ஒன்று உளரீதியாகச் செய்யக்கூடிய ரெக். அடுத்தது உடலியல் ரீதியாகச் செய்யக்கூடிய ரெக். உளரீதியான பகிடிவதையில் பெரும்பாலும் பாதிக்கப்படுவோர் பெண்பிள்ளைகளே. இதன் மூலம் ஆண் பிள்ளைகள் உளரீதியான உளைச்சலுக்கு உள்ளாக மாட்டார்கள் என்று கருதக் கூடாது. 

மிகச் சிறப்பாக பேசுவதிலிருந்து கடுமையான “அம்மண”ச் சொற்களால் ஏசிப்பேசுவது வரையில், உளரீதியாக துன்புறுத்தல் நடக்கும். உளரீதியாக எனும்போது அடித்து உதைத்தல், முழங்காலில் நிறுத்துதல், பிறந்த மேனியுடன் நிறுத்துதல் போன்றன நடக்கும். அதிகமாக ஆண் பிள்ளைகள்தான் இவ்வாறான துன்புறுத்தல்களுக்கு (ரெகிங்களுக்கு) ஆளாவர். இதுதவிர, முதலாண்டு “சோஷல்” முடிவுறும்வரை தங்களுக்கு விருப்பமான ஆடைகளை அணிவது, பல்கலைக்கழகத்தினுள் தங்களுக்கு விருப்பமான முறையில் நடமாடுவது என்பனவும் புதியவர்களுக்கு இல்லாமற் போகும். இந்த முறை பல்கலைக்கழகங்களுக்கிடையே வேறுபடும்.


ரெக் என்றதும் பெரும்பான்மையினர், இரண்டாம் வருட மாணவர்கள் எல்லோரும் ஒன்றிணைந்து முதலாம் வருட மாணவர்களுக்கு ரேக் கொடுப்பதாகவே நினைக்கின்றனர். உண்மையில் நிலை அதுவல்ல. ஒரு சிலர் ஒன்றிணைந்தே ரெக் கொடுக்கின்றனர். சிலவேளை ஒவ்வொரு பிரிவையும் சேர்ந்த பத்துப் பதினைந்துபேர் ஒன்றிணைந்து இதனைச் செய்கின்றனர். பெரும்பாலான மாணவர்கள் அமைதியாகவே உள்ளனர்.

அரசியல்கட்சிகள் ஒன்றோ பலவோ ஒன்றிணைந்து இந்த பகிடிவதையைக் கொடுக்கின்றன என்ற கருத்து, சமூகத்தில் பெரும்பாலும் பேசப்படுகின்ற கருத்தாகும். நான் பல்கலையில் கற்றவன் என்றவகையில்  இதனை முழுமையாக நிராகரிக்கின்றேன். ஏன் என்றால், எந்தவொரு கட்சியுடனும் சிறிதும் தொடர்பற்ற பலர் பகிடிவதை கொடுப்பதை நான் அவதானித்திருக்கின்றேன்.

தொடரும்...

අවසාන වශයෙන් කියන්න තියෙන්නේ රැග් කරන අයවලූන් තමන්ගේ ක‍්‍රියාව සාධාරණීයකරණය කරන්න ගේන ප‍්‍රධානම තර්කය පිළිබඳව. ඒකෙදි ඔවුන් කියන්නේ කණ්ඩායම අතර සුහද බව ඇති කරන්න     තමයි රැග් කරන්නේ කියන කාරණය. ඇත්තටම පළමු වසරේ එකට හිටියත් දෙවන, තුන්වන සහ සිව්වන වසර වෙනකොට සේරම ළමයි ක්ලාස් පස්සේ නෝට් පස්සෙයි දුවන්නේ. කිසිම සහෝදර බැඳීමක් නෑ. ඒකෙන් අදහස් කරන්න පුළුවන් රැග් එකෙන් රැග් එක සාධාරණය කරන්න ගේන සුහදතාවය පිළිබඳ තර්කය බිඳ වැටෙන බව. මගේ පෞද්ගලික අදහස වල්මත් වූ පිස්සන් ටිකකගේ ව්‍යාකූල අදහස් ක‍්‍රියාවට නගන නිහීන වැඩක් රැග් එක කියන්නේ. අලූත් ලෝකෙට මේ ගෝත‍්‍රික සංකල්ප ගැලපෙන්නේ නෑ.’’
සංක ප‍්‍රකාශ කළ ආකාරය විශ්ව විද්‍යාල සිසුන් බහුතරයක් නවක වදයට විරුද්ධය. ගෝත‍්‍රික සංකල්ප ඇති කිහිප දෙනෙක් පමණක් නවක වදය ඉදිරියට ක‍්‍රියාත්මක කිරීමට උත්සාහ කරති. පසුගිය සතියේ රෝහල් ගත වීමට සිදු වූ පේරාදෙණිය සරසවියේ සිසුවා එහි එක් ගොදුරක් පමණි.
එක් විශ්ව විද්‍යාලයක සිසුවකුට තට්ටු හතරක නේවාසිකාගාරයේ ඉහළ මාලයේ සිට පහළ මාලයට දිනපතා දණගාගෙන නගින්නට සහ බහින්නට සැලස්වා තිබිණි. එහි අවසාන ප‍්‍රතිඵලය වූයේ නවක වදය ඉවසා ගත නොහැකිව එක සිසුවෙකු මානසික රෝගියකු වීමයි. සිසුන් හතර දෙනකුගේ ගුද මාර්ගයට ප්ලාස්ටික් බට බැස්සවීමේ සිද්ධියක් මෑතකදී වාර්තා විය.  බොහෝ සරසවිවල මේ වන විට නවන වදය ක‍්‍රියාත්මක නොවන මට්ටමක තිබුණත් විකෘති මානසික තත්ත්වයන් ඇති මෙවැනි පිරිස් ඉඳ  හිට සිටිති.
විශ්ව විද්‍යාලවල නවක වදය නැවැත්වීම සඳහා විශේෂ පණතක් ද ගෙන ආවේය. ඒ 1998 අංක 20 දරණ අධ්‍යාපන ආයතනවල නවක වදය සහ වෙනත් ස්වරූපයේ සාහසික ක‍්‍රියාකාරකම් තහනම් කිරීමේ පනතයි. නවක වදය නැවැත්වීමට බොහෝ නීති රීති තිබුණත් බහුතරයක් සිදු වන්නේ ඒ නීති රීතිවලට මුවා වී ශිෂ්‍ය මර්දනය   කිරීම පමණි. සැබෑ ලෙසම නවක වදය නැවැත්වීමට කටයුතු කිරීම නොවේ.
තාක්ෂණය අතින් දියුණු වත්මන් සමාජයේ නවක වද සිදුවීම් රැසක් සමාජය මාධ්‍ය හරහා දර්ශන සහිතව අනාවරණය විය.  නමුත් ඒ බහුතරයකට තවමත් නිසි පියවර ගෙන නැත. පරිපාලනමය වැරදිවලට කතා කරන සිසුන්ට දිගින් දිගටම පන්ති තහනම් කිරීම් වැනි විනය පියවර ගත්තද ඇත්තටම නවක වදය දෙන සිසුන්ට එවැනි දඬුවම් ලැබෙනවාද යන්න ගැටලූවකි. ගෝත‍්‍රික නවක වදය නැවැත්වීමට නම් මුලින්ම විශ්ව විද්‍යාල ප‍්‍රජාව ඊට එරෙහිව ප‍්‍රසිද්ධියේ කතා කළ යුතුමය.

ශිෂ්‍ය සංගම් හා පරිපාලනයත් රකින්නේ අපරාධකරුවන්වයි

මාලිංග ප‍්‍රසාද්- නවකවිරෝධියකු හැටියට කටයුතු කළ සරසවි උපාධිධාරියෙක්
‘‘මේ නවක වදය වගේ දේවල් පවත්වාගන යන්න විශ්වවිද්‍යාල පරිපාලනය රැකවරණය දෙනවා. විශේෂයෙන්ම පේරාදෙනිය සරසවියේ පසු ගිය කාලය පුරාම සිදුවීම් ගණනාවක් උනත් එහි උපකුළපතිවරයා එය සඟවා ඉන්න උත්සහ කරන්න්‍්‍ර. බොහෝ සරසවි වල පරිපාලනයට අවශ්‍ය වෙලා තියෙන්නෙ නවක වද සිඳුවීම් සඟවා ගනිමින් තමන්ගේ පරිපාලන කාලය තුළ හොඳින් පරිපාලන කටයුතු සිදු වුන බවට අඟවන්නයි.
මේ තත්වයන් පාලනය කරන්නට ශිෂ්‍ය  සංවිධාන වලට එතරම්  ඕනෑකමක් පේන්නෙ නැහැ. මොකද සිදුවීම් ගණනාවකදීම කොළඹ, පේරාදෙණිය, ජපුර, කැළණිය වගේ සරසවි වල.උනත් මහා ශිෂ්‍ය සංගම පෙනී සිටියෙ නවක වදයේ යෙදෙන්නන්ගෙ පාර්ශවයේ. නැතිව නවක වදයට ගොදුරු වූවන්ගෙ පැත්තෙ නොවෙයි. අන්තරය වුණත් පාරට බැහැලා අධ්‍යාපනයේ අයිතිය තහහුරු කරන්න කියලා උද්ඝෝෂණ කරනවා. අනෙක් පැත්තෙන් ඔවුන් සාමූහිකව සරසවි වල නවකයන් සරසවිය තුළ වද බන්දනයට ලක් කරනවා.
අනෙක් අතට ලොකුම ඛේදවාචකය නම් නවක වදයට ලක්වන ඇතැමුන් ඒක සුන්දර දෙයක් විදිහට බාර ගැණීමයි. මේ ලඟදි කොළඹ සරසවියේ ශිෂ්‍ය යෙකුගෙ උපන් දිනයක් වෙනුවෙන් ඔහුව නිරුවත් කරලා කණුවක බැඳලා මඩ වලින් නාවනවා. ඒක තමා ඔහු ජීවිතයේ වඩාත්ම සතුටින් උපන්දිනය සැමරුව දවස කියලා ඔහු සටහනක් දාලා තිබ්බා.’’